De avonturen van Manfred, de al bij al toch niet zo muziekale muil ezel.

1. Hoe het allemaal begon
2. Defenitie van een muilezel
3. Het verderf dat muziek heet
4. Manfred en de toverfruit
5. Manfred zit met een ei
6. Het vispannetje
7. Volgende keer martino weer 

1. Hoe het allemaal begon ...

De geboorte van de genaamde Manfred.

Je zou je kunnen afvragen hoe het allemaal begon. Doch, dat doe je niet. Je kent Manfred niet eens. Laat staan dat je zijn geschiedenis kent? Toch voel ik een onmiskenbare drang om - zoals dat met de meeste hoofdstukken uit de geschiedenis wel eens het geval is - manfred's verleden door je strot te rammen. En dat is dan ook precies wat ik ga doen.

Ergens ten velde - en dat mag je wel degelijk letterlijk nemen - kwam Manfred ter wereld. Dat Manfred oorspronkelijk frieda heette doet hier niks terzake, maar het mag gezegd dat hij van meet af aan anders was dan alle andere ezels van zijn generatie.

De kleine Manf produceerde in die context een schriel gepiep in plaats van het obligatoire ezelsgebalk van zijn leeftijdsgenootjes en dartel rrondhuppelen in de wei was er al evenzo niet bij.

Dit stemde zijn moeder de paardenmerrie en zijn vader de  ezelshengst meermaals tot de nodige droefheid en escalleerde dusdanig dat mams hem op tweejarige leeftijd een stamp in zijn kloten gaf en vader hem trakteerde op een schop onder zijn viool.

Schrandere Manfred, de toen al niet zo muzikale muilezel, kon niet anders dan dit laatste interpreteren als een voorteken van een onwaarschijnlijk machtige muzikale carrière. In een ogenschijn had hij alles op een rijtje, onder controle en uitgedacht, toen hij schriel uitriep: "Ik wordt de beste muzikant van de hele wereld".

 (sw)


top

2. Defenitie van een muilezel

achtegrond van een held', '

Muildier/muilezel - Van Wikipedia

Muilezel

Een muildier is een kruising tussen een paardenmerrie en een ezelshengst. Een muilezel is het jong van een ezelin en een paardenhengst. Beide combinaties geven een iets ander dier en beide combinaties zijn bijna altijd onvruchtbaar.

Muildieren en muilezels zijn geschikt als lastdier omdat ze de goede eigenschappen van paarden en ezels combineren. Ze zijn echter spreekwoordelijk koppig.

Nota van Ballistic: u bemerkt hier vast en zeker het ontbreken van welk verband dan ook tussen muilezels en muziek. Iets wat de direct betrokkenen nie zo meteen opviel, doch daarover later meer.

top

3. Het verderf dat muziek heet

"hooooooooow" zei de pater die ochtend, "Wat een ezel. Ik schop dat kreng het koor uit";   

De hele gemeenschap was zowaar van z'n melk. En aangezien ezelsmelk behoorlijk stremt, heb je een mooi beeld van de geklonterde sfeer die voormiddag.

Manfred was die ochtend zijn gebruikelijke zelve. Pater muil was langsgekomen op de wei en had aangedrongen op M's deelname aan de geilige ezelsmis van die voormiddag. Iets wat behoorlijk wat stof deed opwaaien die dag. Er zat dan ook een aardige wind.

Diezelfde ochtend in het jaar van de onze lieve zweer had Manf zich aangemeld in de kerk, en dit dus op vraag van de plaatselijke kerklijder. Alles verliep naar behoren. De wijn werd behoorlijk voorgeschonken, het brood behoorlijk gebroken en kerk iets minder behoorlijk gestofzuigd. Manfred trok een gepast gewaad aan, een ezelsdeken van het fijnste jutte en even later begon de viering.

Het had echt een waardige dag kunnen worden, had onze held zich bij de openingsakkoorden van het kerkorgel niet met volle geladenheid in de muzikale strijd geworpen. "Johanna in den hoge!", wist hij nog uit te balken toen een tweetal bodygards met jezus allures hem uit het huis van god ontzetten. Waar muziek is is een Manf en waar een Manf is wordt gezongen, een onnavolgbaar credo met onnavolgbare gevolgen. Het gezegde 'waar een Manf is, is een weg' klopt ook, maar dat doet hier niet terzake. Manfred's kerkelijke carriere zat er aanstonds op, de pastoor gaf zijn inschattingsfout grig toe en werd later die dag verkracht door een giraf en de slager wist de prijs van het spek met 13% de hoogte in te jagen.

Manfred werd gezien zijn muzikale uitspattingen gezien als een verderf en het werd al bij al een fijne dag.

(sw) 

top

4. Manfred en de toverfruit

Gay mules are normal mules

'Ik heb een toverfruit wist Manfred uit te brengen voor de regen zijn haar in de war bracht. De ochtend was mooi, het water nat en de camenbert behoorlijk rijp. Toen de nood het hoogst was zoch M. zich een weg naar de meest nabije schuur. De waterproof gel die hij zich had laten aansmeren bleek niet de beste aankoop en de kanarie van de paus had diarree.

Het stokbrood van de bakker had last van siamese lookdrift en harry potter was van de trap gevallen. Toen de buren van Herman Verboven de voordeur sloten viel het kruis van Maria Vervalcken de grond op en de was van Mieke de Schellenaere geraakte niet helemaal droog. Het hek was helemaal van de dam toen Tom Druivelaer de bijl zette in de auto van Miriam Loosebrug en dat Bart Kijzakers een voetzoeker in de reet van Mimi's chiwawa had gestoken viel al evenmin in goede aarde.

Gelukkig had Manfred die dag een Toverfruit.

(sw) 

top

5. Manfred zit met een ei

Trillend op zijn poten stond Manfred voor de grote houten deur van de landelijke muziek academie van donkeyville. 16 was-t-ie toen! Waar er eerst plaats was voor zijn notoire koelheid zelve - m.a.w. Manfred ten top - werd hij nu overvallen door onophoudelijke golven van ezelszweet, angstaanvallen en ook wel door een zwermpje slechtziende paardevliegen. Hij had z'n linkerhoef al herhaaldelijk tegen de deurkruk aangemept en dat had hem als muziek in de oren geklonken. Iets wat voor de hand ligt bij een geboren muziekant.

Net toen onze ezelvriend de brui aan al dat wachten geven wou, zwaaide de deur onder luid gekraak open. Die 46 seconden wachten hadden wel een eeuwigheid geleken.

In de deuropening van de academie verscheen een stokoude, spierwitte ezel met spleetoogjes en een petje op van de Mc-Donnalds. "Dat moet een Volbloed Oostkantoneesche bruine kalk-kiezel-ezel zijn": maalde het als een speer door Manfrey's brein, :"Dé meest gevreesde onder alle muziek onderwijzenden van het geslacht desch ezels!". En gelijk had ie...

"Van halte welkom beste vliend!"; kreste het witte muildier...

Meer dan reden genoeg voor Manfred om een licht drukkend gevoel in de achterste regionen van zijn mega torso te ontwaren. Manfred zat met een ei. Hij kon zijn angst niet langer onderdrukken en zette het als een bezetenne op een bescheiden drafje. Als een vogelpikpijl op rust ging-ie er vandoor!

Thuisgekomen en zelf ook een beetje bekomen aaide hij zijn ei achter de oortjes, gaf het een schouderklopje, kustte het goedenacht, deed nog een keertje pipi en ging naar bed. De Volgende ochtend was het hele voorval vergeten. Samen met zijn ei zat Manfred gezellig aan het ontbijt. Manfred zat op z'n gebruikelijke stoel en het ei op Manfred's bord... het werd een prachtige en vooral smakelijke ochtend!

(sw) 

top

6. Het vispannetje

Een vispannetje is doorgaans een vrij onschuldig gerecht. Zo dacht ook onze held: 'Een weinig gevaar te verwachten, romig an sich en vooral niet te versmaden'. Maar dat was buiten señor 'el fish' gerekend.

Onze Mr. Manf was die welbepaalde feeërieke zomer (we lezen hier de jaren 70) te gast in een klein pensionnetje aan de zonnige noord-scandinavische kust en had zijn barometer echt op genieten ingesteld. Zijn professionele instelling indachtig, voornamelijk met het oog op muziekale retraite - en enige bezinningen van dien aard - kon de zaak niet mislopen.

Het moet zowat een aantal jaren na zijn geboorte zijn geweest dat hij zich dit avontuur op de hals haalde, maar spijt komt altijd te laat.

Om verder te gaan ...

Señor 'el fish', SE, zoals we hem verder in dit onmenselijk spannende epos zullen vernoemen was als gevolg van een aardverschuiving in de diepste catacomben van de kapel van de heilige suikermoeder te Ezelsweide behoorlijk ontstemd. Hij had een humeur vandien en ook van de covee. Het clandestien verdwijnen van enkele gesigneerde ansichtkaarten (vergeef de auteur het meermaals aanhalen van duitstalige geïnspireerde termen, NVDRDNB *) en enkele ezelsminiatuurtjes met gewijde ezelspis lagen ontegensprekelijk aan de grond van dit drama. Laat nu net op zo'n moment die pokkelijer onze superheld ontmoeten...

Weinigen kunnen het navertellen (waar zijn de echte dode zee drollen), maar het moet ongeveer als volgt zijn gegaan:

Manfred stapt tijdens zijn scaninavische uitje de resto van pension 'De Muil' - Noord Europees voor 'the mule' - binnen voor een klein degustief vergrijp. Hij gaat gezwind de bevallige, zij het tweehoofdige, eland-serveuse achterna naar een tafeltje in een van de 360 hoeken van het iglo etablissement. Twee tafels verder zit SE een gegrilde hooiscampi te degusteren. De vonken schieten vrijwel meteen van het dak van de iglo. Het aldus geproduceerde smeltwater vrijwaart de obers van een rondje drinkwater. Een woordenwisseling is niet ver weg. Mechelen en Vilvoorde ook niet, doch dit alweer terzijde. U, als lezer moet bij deze stoppen met mij - de auteur - af te leiden tijdens het schrijven van dit relaas. 

SE die onmogelijk de aanwezigheid van onze ezel kan verkroppen (waarom? dat blijkt later, doch waneer?) gooit het op een dialoogje. Hij gooit net niet raak en Manf schiet in een spontaan, zij het volkomen gratis gebalk (balken die in een iglo geheel ontbreken)  effetjes naast de kwestie. Ziet daar, verenigde lezers, het hek is  alweder van de stam. Van het een komt het schrander, van het schrander ook jammer genoeg het een, al hebben we daar niet de tijd en de bandbreedte voor. Kort omsloten: boel in de keet.

De scheldwoorden onderling waren niet van de poes. De poes ontkent alle betrokkenheid terdege, maar gezellig werd het deschavonds niet meer. Beide rivaliserende partijen bestellen een vispannetje, naar behoren gekruid.  Zulks werd aldus op horecagewijze wijze aan de ezels gebracht. De onuitgesproken rivalitiet - tiet, u leest het goed - liep ten top. 

De alsdusdanig geserveerde romigheid in een massief koperen pan kon elk van hun zonder meer bekoren. Doch, ze hadden een pannetje besteld en konden desalnietemin niet voor elkaar onderdoen. Het ene na het andere tandengekrijs was de overige bezoekers ten deel. Dat zowel el amigo Manfredo al SE de consumptie van dat pannetje wat te letterlijk nam, en dat van de inhoud van het pannetje zelve 97% de iglovloer raakte spreekt niet in beider voordeel.

Uren later, in de praktijk desch tandarts kwamen ze tot een gezamelijk besluit. Bestel vispannetjes naar hartelust, maar laat de consumptie van alles wat enige magnetische aantrekkingskracht heeft achterwege, en kauw bij deze de inhoud maar, nooit het pannetje zelve naar de verdoemenisch. 

(* NVDRDNB : noot van de redactie die niet bestaat - of wel?)

top

7. Volgende keer martino weer

Fijn, doordacht, afgewogen zuiver, zonter sreifvoute, olfactorisch subliem, symmetrisch volmaakt, estetisch ok, Zondag Josdag en - zoals het knapperde in de mond - tot op het bittere heden geen gelijke kennende en dusfer lekker; Manfred beet in zijn smos.  Met een baritoneske "mmmm, dat smaakt", vatte hij het geheel samen en na de laatste hap zowaar, bestelde hij zijn verfomfraaide serviette ter aarde. Alstublieft! Beleefdheid is immers van het allerhoogste goed als het om bestellen gaat. goeienavond! ... eh?

"Goeienavond", ...klonk er plotseling door de zwoele middaglucht.Manfred keek nakouwend om zich heen. "Wat nou?", bromde-ie zacht... :"'t is me helemaal geen avond". Als een donderslag bij helder gewemel sprong er een gedaante van achter de dichtsbijzijnde geparkeerde treim. Nee, trein, met een n. Met een een n vanachter. Het was het wezen zonder wezen, door iedereen gevrezen. Gevroost. ge...soit.

Manf's bewustzijn begon steeds meer achteruit te gaan loze vissertjes? De oogleden steeds zwaarder wordend. De oogleden steeds zwaarder wordend. Zo draaierig als een bezopen weed-veteraan. De oogleden steeds zwaarder wordend en hij hallucineerde dat hij ook steeds meer in herhaling begon te vollen. Te vallen. Doch dit laatste kan hij zich ook hebben ingebeeld.

Dat het de verkeerde kant uitging, zoveel was duidelijk. Manfred woonde helemaal niet in de stationsbuurt. Sabinne Hagedoorn met franksnor. Brrrrrr. Met z'n laatste bewustzijnsbetrekkingen (of hoe zeg je dat) wist hij zich nog voor te nemen om volgende keer niet meer te experimenteren en een gewone trein,miljaar, een gewone martino te nemen.

Want! Waar moet dat heen na zo'n smos hallucinogeen? 

(sw)